RSS  

شبي دل بود و دلدار خردمند

دل از ديدارِ دلبر شاد و خرسند

که با بانگ « بَنان » و نام  ايـران

دو چشمم شد زشور عشق،  گريان

چو دلبر شور و اشک شوق را ديد

به شيريني، زمن مستانه پرسيد

بگو جانا که مفهوم « وطـن » چيست؟

که بي مهرش، دلي گر هست، دل نيست

به زير « پـرچـم ايـران » نشستيم

و در را جز به روي « عشق » بستيم

به يُـمـن عـشـق، دُر نـاب سُـفـتيم

و در وصف « وطـن » اين گونه گفتيم

وطـن، يعني درختي ريشه در خاک

اصـيل و سـالم و پـر بـهره و پـاک

وطـن، خـاکـي سـراسـر افـتـخار است

که از «جمشيد» و از «کِي» يادگار است

وطـن، يعني نـژاد  آريـايـي

نـجـابت، مـهـرورزي، بـاصفايي

وطـن، يعني سرودِ رقص و آتش

به استقبال« نـوروزِ » فـره وش

وطـن، خاک « اشـو زرتـشـت » جاويد

کـه دل را مي بـرد تـا اوج خـورشـيـد

وطـن، يعني « اوسـتـا » خواندن دل

بـه آيـيـن « اهــورا » مـانـدن دل

وطـن، شوش و چغازنبيل و کارون

ارس، زاينده رود و موج جيحون

وطـن، تير و کمان « آرش » ماست

 سـيـاوش هاي غرق آتش ماست

وطـن، « فردوسي » و « شهنامه »ي اوست

کـه ايـران زنـده از هنـگـامـه ي اوسـت

وطـن، آواي « رخش » و بانگ  شبديز

خروش « رسـتـم » و گلبانگ  پـرويـز

وطـن، چنگ است بر چنگ نکيسا

سـرود بـاربـدهـا، خـسـروآسـا

وطـن، نقش و نگار تخت جمشيد

شـکـوه روزگـار  تخت جمشيد

وطـن، منشور آزادي  کـورش

شکوه جوشش خون  سـيـاوش

وطـن، خرم زدين « بـابـک » پاک

که رنگين شد زخونش چهره ي خاک

وطـن، « يعقوب ليث » آرَد پديدار

و يا « نـادر » شَـه پـيـروز افـشـار

وطـن، را لاله هاي سرنگون است

زِياد « آريوبرزن » غرق خون است

به يک روزش طلوع « مازيار » است

دگر روزش « ابو مسلم » به کار است

وطـن، يعني دو دست پينه بسته

به پـاي دار قالي ها نـشـسـتـه

وطـن، يعني هنر، يعني ظرافت

نـقـوش فـرش، در اوج لطافت

وطـن، يعني تفنگ  بختياري 

غـرور مـلـي و دشمن شـکاري

وطـن، يعني « بلوچ  و کردستان » با صلابت

دلـي عـاشـق، نگـاهي با مـهـابـت

وطـن، يعني خروش  شروه خواني

زخـاک پـاک « مـيـهـن » ديـده بـاني

وطـن، يعني بلنداي  دماوند 

زقهر مـلـتـش، ضحاک در بند

وطـن، يعني « سهند » سرفرازي

چنان « ستارخان »اش پاکبازي

وطـن، يعني سخن، يعني خراسان

سـراي جاودان عشق و عرفان

وطـن، گل واژه هاي شعر  خيام 

پيام پر فروغ  پـيـر بـسـطـام

وطـن، يعني « کمال الملک » و  عطار

يـکـي نـقـاش و آن يـک مـحو ديـدار

در اين ميهن دو سيمرغ است در سير

يکي « شهنامه » ديگر،  منطق الطير 

يکي من را زِ هَر، من، مي رهاند

يکي دل را به دلـبر مي رسـاند

وطـن، خون دل « عين القضات » است

نيايش نامه ي « پـيـر هـرات » است

خراسان است و نسل سربداران

زجان بگذشتگان در راه ايران

وطـن، يعني « شفا »، « قانون »،  اشارات

خــرد بـنـشـسـتـه در قــلـب عــبـارات

 نظامي  خوش سرود آن پير کامل

« زمـين باشد تن و ايـرانِ ما دل »

وطـن، آواي جان شاعر ماست

صداي تار « باباطاهر » ماست

اگر چه قلب طـاهـر را شکستند

و دستش را به مکر و حيله بستند

ولي ماييم و شعر سبز دلدار

دو بيت طاهر و هيهات بسيار

وطـن، يعني « تو » و گنجينه راز

تَـفَاُل از  لـسـان الغيب شيراز

وطـن، دارد سرود « مثنوي » را

زلال عـشـق پـاک مـعـنـوي را

تو داني « مولوي » از عشق لبريز

نشد جز با نگاه  شمس تبريز

مرا نقش « وطـن » در جانِ جان است

همان نقشي که در « نقش جهان » است

وطـن، يعني سـرود مـهـرباني

وطـن، يعني  درفش کاوياني

زعطر خاک ميهن گر شوي مست

 کوير لوت  ايران هم عزيز است

وطـن، « دارالفنون »،  ميرزاتقي خان 

شـهـيـد سـرفـراز  فـيـن کـاشـان

وطـن، يعني « بهارستان »،  مصدق

حـضـوري بي ريا چـون صبح صـادق

زخاک پاک ما « پـروين » بخيزد

 بهار ، آن يار مهر آيين، بخيزد

که از جان ناله با مرغ سحر کرد

دل شـوريـده را زيـر وزبـر کرد

وطـن، يعني صداي شعر « نيما

طـنـيـن جـان فـزاي مـوج دريا

وطـن، يعني « خزر »، « صياد »، جنگل

« خليج فارس »، « رقص نور »، « مشعل »

وطـن، يعني « ديار عشق» و اميد

ديار ماندگار نـسـل خـورشـيـد

کنون اي « هم وطن »، اي جان جانان

بيــا بـا مـا بـگـو پـايـنـده ايـران

شاهکاری از استاد بادکوبه اي